Send us a text

Ten odcinek Slowstory to spokojna, kojąca opowieść o etapie przejścia — między tym, co było, a tym, co dopiero nadchodzi. O zmęczeniu po intensywnym czasie, o zimowym ogrodzie, o ciszy, która pozwala usłyszeć siebie naprawdę. To zaproszenie do napisania listu… nie pełnego wymagań, ale czułości. Listu do siebie — na Nowy Rok.

Możesz słuchać tej historii, kiedy odpoczywasz, zasypiasz albo po prostu potrzebujesz zwolnić i poczuć się bezpiecznie. Nie musisz nic robić. Wystarczy słuchać, oddychać i pozwolić myślom opaść.

A gdybyś miał(a) napisać jeden list do siebie na nadchodzący rok — co chciał(a)byś w nim przeczytać?

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!

Send us a text

„W poszukiwaniu choinki” to zimowa opowieść o przygotowaniach do świąt bez pośpiechu. O sobotnim poranku, drodze za miasto, zapachu żywicy i herbaty z miodem. O dzieciach, które potrafią cieszyć się chwilą, i o dorosłych, którzy na moment pozwalają sobie zwolnić. To historia o spotkaniach z nieznajomymi, którzy pomagają bez pytania. O małych gestach, które budują dobro. O domu, który razem z nami przechodzi z jesieni w zimę.

W tym odcinku nie dzieje się nic spektakularnego.

I właśnie dlatego dzieje się wszystko, co najważniejsze.

Jeśli masz ochotę na chwilę ciszy, ciepła i światła lampek w zimowy wieczór —

zatrzymaj się tu na moment.

🎧 Posłuchaj nowego odcinka slowstory i pozwól, by ta opowieść ułożyła się w rytm Twojego oddechu.

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!

Send us a text

Czasem robisz coś już od dawna… a efektów wciąż nie widać. Pojawia się zniechęcenie, cichy głos mówiący: może to nie ma sensu.
Ten odcinek jest właśnie dla tych chwil.

W spokojnej, zimowej opowieści o pierwszych oczkach na drutach kryje się coś więcej niż nauka nowej umiejętności. To historia o wracaniu do swojego rytmu, o cierpliwości wtedy, gdy najłatwiej się poddać. O pamiętaniu o swoim „dlaczego”, nawet gdy droga wydaje się długa i niewidoczna dla innych.

To przypomnienie, że to, co robimy dla siebie, w ciszy i bez oklasków, ma ogromną wartość. Że nie wszystko musi być ocenione, skończone ani podziwiane, by było ważne.

Zatrzymaj się na chwilę. Posłuchaj miękkiej historii pachnącej wełną, herbatą i spokojem.
I zapytaj siebie: dla kogo tak naprawdę robisz to, co dziś wydaje Ci się trudne?

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!

Send us a text

W pierwszym odcinku zimowego sezonu „Slowstory” wracamy do tego, co najprostsze — i jednocześnie najważniejsze.
„Ciepło, które wraca” to opowieść o jednym spokojnym poranku, który zaczyna się od potrzeby bycia sam na sam ze sobą, a kończy nieoczekiwanym, drobnym gestem życzliwości, który zmienia cały dzień. Wędrujemy przez zimne ulice, zaglądamy do małej kawiarni z zaparowanymi szybami, obserwujemy ludzi, którzy przemykają obok nas. To odcinek o czułości ukrytej w codzienności.
O tym, że nawet zimne, szare poranki mogą nieść w sobie coś dobrego.
O tym, że warto się zatrzymać, odetchnąć i zauważyć drobiazgi, które ogrzewają od środka — zapach kakao, ciepło swetra, pierwszy płatek śniegu, uśmiech obcej osoby.

Jeśli szukasz wytchnienia, spokoju i delikatnej przestrzeni tylko dla siebie… jeśli tęsknisz za chwilą oddechu, która przywraca równowagę…
to ten odcinek jest właśnie dla Ciebie.

Czy pozwolisz sobie na kilka minut ciepła i zatrzymania?

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!

Send us a text

Czasami największe zmiany zaczynają się od najprostszych rzeczy.
Od otwarcia drzwi szafy.
Od złożenia swetra.
Od decyzji, że nie wszystko, co mamy, musimy zatrzymywać.

W tym cichym, jesiennym odcinku zapraszam Cię do spokojnej opowieści o porządkach — tych w szafie i tych wewnątrz siebie. O tym, że gdy robimy miejsce na półkach, robimy też miejsce w głowie. O tym, że puszczanie jest częścią życia — potrzebną, uzdrawiającą, pełną wdzięczności.

To historia o miękkich swetrach pachnących lawendą, o powolnych rytuałach zmiany i o spokoju, który przychodzi, gdy przestajemy trzymać się tego, co już nam nie służy.
Ciepła herbata, delikatna muzyka w tle i myśl, że mniej naprawdę może znaczyć więcej.

Zwolnij.
Posłuchaj.
Zrób miejsce — na nowe, na lekkie, na prawdziwe.

Dzisiejszy odcinek kończy sezon "Jesiennych opowieści". Już niedługo zapraszam Cię na kolejną "Zimową edycje" podcastu slowstoryl.

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!

Send us a text

Czy potrafisz dać sobie prawo do nicnierobienia — bez wyrzutów sumienia, bez planu, bez pośpiechu? W dziewiątym odcinku slowstory zapraszam Cię do spędzenia cichej, deszczowej niedzieli — takiej, w której dom pachnie herbatą jaśminową, woda w wannie koi ciało, a cisza staje się najczulszym towarzyszem.
To opowieść o odpoczynku, o byciu dla siebie dobrym opiekunem, o tym, że spokój nie jest luksusem, ale potrzebą, którą warto pielęgnować.

Usiądź z kubkiem ciepłego napoju, otul się kocem i posłuchaj historii, która przypomni Ci, że troska o siebie to nie egoizm — to najczystsza forma miłości i równowagi.

Bo jeśli my sami o siebie nie zadbamy… to kto?

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!

Send us a text

Czy można zatrzymać lato? Może w zapachu dojrzewających pomidorów, może w świeżych listkach bazylii, może w tym prostym geście — kiedy zakręcamy słoik i słyszymy ciche klik.

Ten odcinek to opowieść o kuchni wypełnionej ciepłem dnia, parą unoszącą się znad garnka i słońcem, które wciąż zagląda przez okno. O dłoniach zajętych prostą pracą, o rozmowach prowadzonych między pomidorami i ziołami, o tym, że czasem to właśnie wtedy czujemy się najbardziej potrzebni.

Bo w gotowaniu dla bliskich, w porządkowaniu kuchni i w korzystaniu z tego, co daje nam natura, jest coś głęboko ludzkiego — cicha radość troski, wdzięczność za obfitość, uczucie, że życie toczy się w rytmie, który wcale nie musi być szybki.

Czasem najprostsze czynności stają się najpiękniejszym rytuałem.

Bo przecież to, co zrobione z miłością, trwa najdłużej. 🍅🌿

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!

Send us a text

W starym, rodzinnym sadzie dojrzewają jabłka, a powietrze pachnie jesienią, wspomnieniami i ciepłem domu. To opowieść o prostych chwilach — o śmiechu dzieci, o dłoniach zbierających owoce, o cieście pachnącym cynamonem i o spokoju, który przychodzi wtedy, gdy zwalniamy. 🍂

A Ty? Pamiętasz zapach jesieni z dzieciństwa? Smak jabłka zerwanego prosto z drzewa?
Kiedy ostatni raz pozwoliłaś sobie na dzień bez pośpiechu — taki, w którym wystarczyło być?

Usiądź wygodnie, otul się kocem i pozwól, by ta historia zabrała Cię tam, gdzie czas płynie wolniej.
Bo życie, tak jak sad, dojrzewa w swoim rytmie — i może najpiękniejsze owoce rosną wtedy, gdy po prostu dajemy sobie czas. 🌿

Jeśli ta opowieść przyniesie Ci spokój, zasubskrybuj podcast slowstory.pl i podziel się nim z kimś, komu dobrze zrobiłaby taka chwila ciszy. ✨

Support the show

Jeśli ta opowieść Cię ukoiła, zostaw ocenę albo udostępnij ją komuś bliskiemu.

Odwiedź też mój Instagram @slowstory.pl

Dziękuję, że za mną jesteś!