Episodes

  • “AMİN”İ EKSİK DUA – ÖDÜNÇ KELİMELER
    Oct 26 2026
    Bir dua var, amin’i eksik kalıyor bir süredir. Duayı eden bir anne. Çocuğu ve kendisi için yıllardır dua ediyor ve evladından “amin” demesini bekliyor. Ama çocuk bu duada geçen “ev” kelimesinin ne anlama geldiğini bilmediği, bilmediği bir yere gitmek istemediği için de “amin” diyemiyor.
    Ödünç Kelimeler, işte “amin”i eksik bu duanın hikayesini ödünç alıyor, duayı da size emanet ediyor bu hafta.
    “Kaç defa kapısını çekip çıkmak zorunda kaldım evimin ve bir daha da dönemedim. Her birinde farklı yaşlarım, yaşanmışlıklarım vardı. Ömrümün bir parçası. İyisi ile kötüsü ile acısıyla tatlısıyla benim hatıralarımdı. Mutfağa dadanan karıncalar, balkondaki gül ağacı, üzerine konan tozlar bile evimin, ömrümün parçasıydı. Çocuklarımın sesinin, nefesinin, ağlamalarının – gülmelerinin sindiği yerlerdi o evler. Sokağa açılan demir kapı, o kapı önündeki ağaç, üzerine tüneyen kuşlar... Hepsi evimizdi.
    Her ne kadar her ayrılışta cam kırıkları gibi ufalanmış olsa da yüreğiniz, bir yerlerde evinin olması, evim dediği bir yerde hatıraları olması insanın, ölçülmez bir değermiş meğer. Bunu neden söyledim? Çünkü Mehmet Akif’i tanıdım bugün.
    Mehmet Akif altı aylıkmış annesi ile cezaevine girdiğinde. Cam rendeden geçirilmiş, beyaz tülbentlerden süzülmüş elma suyu ile ek gıdalara geçmeye hazırlandığı zamanlarmış polis kapıyı kırdığında, cezaevi karavanından annesinin payına düşeni bölüşmek zorunda kalmış o günden beri.
    Onun yaşadığı yerde herşey zamanlıymış, yemek, uyumak, bahçeye çıkmak, banyo yapmak… hatta ağlamak bile. Ne zaman ağlayacağına kim karar verir ki bebeklerin? Acıkır ağlar bebekler, gazı birikir ağlar, diş çıkarır, ateşi yükselir ağlar. Ama Akif çabuk büyüyen bebeklerden. Çünkü 24 kişinin uyuduğu bir koğuşta uyuyorsa bebekler ve ağlamalarıyla birilerini rahatsız etmekten korkuyorsa anneler, birileri gecenin bir yarısında uyandırıldığı için azarlıyorsa anneyi ve cam bir bardak gibi kırılıp parçalanıyorsa annelerin yürekleri, anneler kırılmasın diye erken büyürmüş bebekler.
    İşte böyle bir hikayesi var Akif’in. Annesi eve gidelim mi diye sorduğunda, küçük dünyasında evi bir yere koyamayan, ne olduğunu bilmediği için bu soruya “evet diyemeyen” bir çocuk o. Annesi ve koğuş arkadaşları ısrar ediyormuş bazen. Senin duan kabul olur, “Allah’ım bizi buradan kurtar, evlerimize dönelim” diye dua et diyorlarmış. Akif ne amin demiş bu duaya ne de ağzını açıp tekrar edebilmiş duayı.
    İnsan eve gitmekten korkar mı? Mehmet Akif korkuyor, hem de çocuk aklıyla bir duaya amin diyemeyecek kadar. Bir çocuk cezaevinde büyür mü? Mehmet Akif emeklemeyi öğrendi cezaevinde, dişleri çıktı, yürümeyi, konuşmayı, sayı saymayı öğrendi, elbiseleri küçüldü defalarca o büyüdükçe. Ama biryere evimiz diyemedi, bir evde yaşamadı henüz, hiçbir ev Akif’in kokusuna aşina olmadı.”
    Show More Show Less
    6 mins
  • BABAM NEREDE? - FAİL-İ MEŞHUR BİR KAYIP
    Oct 26 2026
    Meclis İnsan Hakları Araştırma Komisyonu’nda görev yapmış bir milletvekili diyor ki, “insan kaçırma vakalarının ne olduğu çok belliydi, bir başsavcı neden birşey yapmıyorsunuz diye sordum. Kimin kaçırdığını siz de çok iyi biliyorsunuz, bizim elimizden birşey gelmiyor.”
    İşte ülkede “var” dedikleri hukuk da adalet de böyle işliyor. Bugün Nursena Küçüközyiğit böyle bir devlette bir haftadır haber alamadığı babasını arıyor ve dilekçesini bile kabul etmeyen kurumlara “BABAM NEREDE?” diye soruyor.
    Ödünç Kelimeler olarak, eşkiya düzeninin son kurbanı Küçüközyiğit ailesinin ve Nursena’nın sesinin daha gür çıkması için “Babam Nerede” çığlığını ödünç alıyor, iki yıla yakın süredir kayıp olan “Yusuf Bilge Tunç ve Hüseyin Galip Küçüközyiğit nerede?” diye soruyoruz. Fail-i meşhur kaçırılma olaylarının son bulması, bugün kayıp olanların bir an önce ortaya çıkıp ailelerine kavuşması dua ve temennisiyle…
    Show More Show Less
    6 mins
  • UNUTULMAYAN İKİ NASİHAT - ÖDÜNÇ KELİMELER -
    Oct 26 2026
    Samanyolu Yayın Grubu Başkanı Hidayet Karaca’nın hayatında kılavuz yaptığı iki önemli başlık var bu hafta Ödünç Kelimeler’de.
    Bu videoda Hidayet Karaca’nın döneminde personel maaşlarının ödenemediği küçük bir televizyon kanalından bir yayın grubuna dönüşen Samanyolu’nun amacı, hedefleri ve hedef haline gelmesindeki sebepler anlatılıyor.
    ”14 Aralık’ta gözaltına alınan ve 6 yıldır demir parmaklıklara mahkum edilen Hidayet Karaca değildi sadece. Bir ağaç altını saraylara, suitlere değişmeyen, değil haram olana, helal mala mülke bile tamah etmeyen hak ve halk sevdasıydı. Hidayet Karaca 14 Aralık ve öncesinde bu ülke ve millet için neden kaygılanıyordu ise onun içeride olduğu dönemde onu hapse mahkum edenler bu millete hepsini tek tek yaptı.
    Günler ayları aylar yılları doldurdu, mevsimler mevsimleri kovaladı, bahardan korkanlar, hırsızı yolsuzu, katili haini, tefeciyi mafyacıyı serbest bıraktı, Hidayet Bey’I ve onun gibileri içeriye aldı ve bırakmadı. Bugün hapishanelerde kim var diye bakıldığında üstadın şu sözü gelir aklıma: Böyle bir istibdad-ı mutlak altında hiçbir hürriyet-ne hürriyet-i ilmiye, ne hürriyet-i vicdan, ne hürriyet-i diniye-olmamasından, ehl-i namus ve diyanet ve taraftar-ı hürriyet olanlara ya ölmek veya hapse girmekten başka bir çare kalmaz.”
    Show More Show Less
    10 mins
  • YARGI REFORMUNUZ BU MU? – KİNİNİZ ADALETİ BİTİRDİ
    Oct 26 2026
    Fatih Sultan Mehmet’e atfedilen bir vecizede şöyle der: “Kadıyı satın alırsanız adalet ölür, adalet ölürse devlet ölür”.
    Bugün yargı reformundan bahsediliyor, hakimlere, savcılara hukuka ve vicdana göre hükümler vermeleri isteniyor. Mustafa Kabakçıoğlu, Haluk Savaş, Yusuf Uzun, Mevlüt Öztaş, Fatih Terzioğlu, Ahmet Turan Özcerit, Ahmet Kaplan, Caner Durukan, Özgür Doğan, Mehmet Ali Özbir, Medeni Arifoğlu, Engin Erol, Cengiz Karabulut, Mustafa Barış Avıalan, İsmail Ülker, Nesrin Gençosman, Halime Gülsu’yu bir kere daha hatırlatıp, Ümit Gökhasan’ın yaşadıklarını ödünç alıyoruz bugün. Ve sormak istiyoruz: İnsanlar canlarını yitirirken, Ümit Gökhasan bu hale getirilirken neredeydiniz? Rabbim masumken tutuklanan ve cezaevlerinde hastalanıp can veren bütün kardeşlerimize rahmet eylesin, hasta kardeşlerimize de acil şifalar versin.

    İnsan hakları, hasta hakları, tutuklu hakları, adil yargılanma hakları, tedavi hakları, yaşama hakları görmezden gelindi. Birilerinin kinleri adaletin, hukukun önünde aşılmaz duvar oldu. O duvar gün geldi eşler arasında, anne baba ile evlatları arasında mezar oldu. Hiç acımıyorum dedi birileri, birileri övündü, kanun hukuk tanımazlığıyla, kininin büyüklüğüyle. ne lohusalara, hastalara acımadım sana mı acıyacağım diyordu bazıları.

    Adaletli olmaları için acımalarına gerek yoktu oysa. Şöyle emrediyordu Kur’an:
    “Ey iman edenler, adil şahitler olarak, Allah için, hakkı ayakta tutun. Bir topluluğa olan kininiz, sizi adaletten alıkoymasın. Adalet yapın. O, takvaya daha yakındır. Allah’tan korkup-sakının. Şüphesiz Allah, yapmakta olduklarınızdan haberi olandır.” (Maide Suresi, 8)

    Benzer süreçleri yaşayan KHK’lı komiser Ümit Gökhasan’ın eşi Şükran Hanım. O bu videoyu çektiğinde 2019 yılının Mayıs ayıydı. Eşinin rahatsızlıkları başlayalı tam 8 ay olmuştu. Yetkililerin hastalığa inanması aylar aldı. O aylar da Ümit Gökhasan’dan sağlığını… Ocak 2020’te teşhis konulduğunda midesinde başlayan kanser yemek borusuna sirayet etmişti bile. Tedaviye geç başlanmasının sorumluluğunu üstlenmek bir yana, ameliyattan 14 gün sonra cezaevine geri gönderdiler.
    Sağlıklı insanı hasta eden cezaevi şartlarının yeni ameliyat olmuş biri için uygun olmadığı aşikardı. 4 ay kemoterapisiz bir şekilde cezaevinde tutuldu Ümit Gökhasan. Dilekçeleri cevapsız, çabaları sonuçsuz kaldı. Şükran Hanım en sonunda resmi yollardan ulaşamadığı yetkililere, kamuoyu vicdanına da seslenen yeni bir paylaşımla sesini duyurmaya çalıştı.
    Tahliye etmediler… Afyon Devlet Hastanesi sağlık kurulu, 18 Haziran 2020’de Ümit Komisere sağlam raporu verdi, infazının ertelenmesine gerek yoktur dediler. Ertelenmesin dedikleri infaz toplam 6 yıl 11 ay hapis cezasıydı ve bunun 4 yılını yatmıştı zaten.

    Türkiye bu dönemde, katilleri, tecavüzcüleri, hırsızları, uyuşturucu kaçakçılarını, çetebaşlarını, müebbetlik suç işleyenleri affetmekle meşgüldü. O suçluları salıvermeyi vicdanlarına sığdırabilen yetki sahipleri, devlete 10 larca yıl hizmet etmiş bir polisi, niye ceza verildiği bile belli olmayan bir mahkumu, cezasının büyük bölümünü yatmış olmasına dahası ağır hasta olmasına rağmen, sadece dosyasında cemaat yazıyor diye, eşine ve çocuklarına, yaşlı anasına, zihinsel engelli kardeşine gönderemedi.

    Üç ay daha çaldılar tedavi sürecinden, ve sonra tahliye ettiler. Üç ay önce sağlam diyenler, yüzde 80 engelli raporu verdiler bu defa. Ağustos’un yedisiydi salıverildiğinde, ve kanser 4. evreye ulaşmıştı bile.
    Adım adım, göz göre göre, sırf birilerinin kini adaletin önüne duvar oldu diye bu hale getirildi bir insan…Eşinin cümleleri yarım bugün. Allah’tan ümit kesilmez, hastalığı veren, dilerse şifasını da verir elbet deyip dua ediyor v e herkesten dua bekliyor.
    Show More Show Less
    7 mins
  • YETER ARTIK !
    Oct 26 2026
    Nazan Bozkurt ve Fatma Görmez’i aynı satırlarda misafir ediyor Ödünç Kelimeler bu hafta. Nazan Bozkurt KHK ile ihraç edilen bir nüfus memuruydu. Solcuydu ve sadece işini geri istediği ve hakkını aradığı için 13 Ağustos’ta evinden alındı ve sonrasında tutuklandı. Gözaltındayken yaşadıklarını kulaklarıyla duyanlar sözlerle ifade etmekten haya ettiler. O dışarıdayken sağcı solcu demeden herkesin hak arayışına destek veriyordu ama o tutuklandığında sendikasından bile ihraç edildi. Fatma Görmez ise mütedeyyin bir öğretmendi ve yaşadıklarına katlanabilmek için Hz Eyyüb Aleyhisselam’ın sabrı gerekiyordu. Onların unutulmayacak hikayelerini kayda geçsin ve tarihe not düşülsün diye bir kere daha sosyal medyaya taşıyoruz.
    “Raindrops buluşma yerimiz olsun.”
    Daha fazlasını izlemek ve bizi desteklemek için abone olabilir, bildirim tuşlarınızı açabilir ve yorum yazabilirsiniz.
    Show More Show Less
    8 mins
  • BEYAZ SANDALYEDE ÖLÜM
    Oct 26 2026
    Ödünç Kelimeler, Türkiye ve dünya gündemine düşen bir fotoğraf karesini ödünç alıyor bu hafta. Başarılı bir komiser yardımcısıyken KHK ile ihraç edilen Mustafa Kabakçıoğlu’nun hayat hikayesinden unutulmaz bölümleri görüşlerinize sunuyor farklı bir bakış açısıyla.
    Mustafa Kabakçıoğlu’nu rahmetle anıyor, yakınlarına başsağlığı ve sabrı cemil niyaz ediyoruz.

    Daha fazlasını izlemek ve bizi desteklemek için abone olabilir, bildirim tuşlarınızı açabilir ve yorum yazabilirsiniz.
    Show More Show Less
    9 mins
  • ŞÜKÜR KAVUŞTURANA DİLEĞİMİZ O’DUR Kİ…
    Oct 26 2026
    Ödünç Kelimeler, “Şükür Kavuşturana” başlığı ile sevinç ve hüznü bir arada alıyor heybesine bu hafta.
    Bahar Hüma ve Vildan Nazlı için sevinirken, Ahmet Yusuf’la üzüldük bi kere daha. Bebekler ve çocuklar zayıf tarafımız, onların canı yandığı zaman kırılıyor kolumuz kanadımız. Çok erken gördüler dünyanın kirli, insanların ikinci yüzünü. Bir duamız olsun “Kendi çocukları da onların gerçek yüzlerini görsün, hakettiklerini kendi çocuklarından duysunlar.”
    Şükür Kavuşturana ve kavuşacağımız güne… İyi seyirler.

    Tanırım bir çocuğun anneye muhtaçlığını… Kendi oğlumun gözlerinden. Bu yüzden…Gözün aydın Bahar bebek, aydınlanmıştır kararan yüzün yine, bahar gelmiştir gözlerine. Nasıl sarıldın kim bilir günlerce yolunu beklediğin anneciğine. Yine de birşeyler eksiktir hala, bi şeyler. Henüz adını koyamıyorsundu r belki. Ama ablan Vildan Nazlı bilir babanın yokluğunu.
    Senin de gözün aydın güzel kız. Annen geldi ya, sevinmişsindir sen de. Ama… Ama sen farketmeşsindir mutlaka babanın eksikliğini. Anneni kucakladıktan hemen sonra kapıya koşmuş onu karşılamaya çıkmışsındır. Bilirim bir çocuğun babasına, babanın da evladına düşkünlüğünü… Nasıl severdi seni, Prensesim mi derdi, Nazlı çiçeğim mi?
    Belki anne ve babaları tutuklatıp günlerce, aylarca onları sizden, sizi onlardan alan savcılar da prensesim diyordur kızlarına, bebekleri annelerinden koparıp, anneleri gözü yaşlı bebekleri aç bırakan hakimlerin de çocukları vardır, ve kıyamıyorlardır bir damla gözyaşlarına. Her gün eve vardıklarında alıp çocuklarını kucaklarına anlatıyorlardır birer kahraman gibi, bebeklerden, çocuklardan ve annelerinden nasıl kurtardıklarını ülkeyi.
    Ne çok sevindik annenize kavuştuğunuz için. Siz annenizden ayrıldınız ya, hele o cezaevi önünden dönüşünüz yok mu, içimize bir yumruk gibi oturdu kaldı. Uyku tutmadı anneleri babaları… O gece sarılamadılar belki çocuklarına, ya da daha içten daha çok sarıldılar evlatlarnın yanında olduklarına şükrederek. Sen anne sütü alamıyor, bir şey yiyemiyordun ya lokmalar boğazından geçmedi insanların. Hashtaglar açtılar, haberler yapıldı, ve döndü anneniz. Şükür sizi kavuşturana…
    İlk değildiniz ve son da olmadınız bir tomurcuk gibi dalından koparılan. Ahmet Yusuf da bir çocuk, henüz dört yaşında. Daha 25 günlüktü polisle nezarethaneyle tanıştığında. Annesi Özlem Hanım 10 yıl beklemişti bir çocuk sahibi olabilmek için. Tüp bebek olarak dünyaya geldi Ahmet. Erken doğumdu, ciğerleri gelişmediği için küvezdi ilk yattığı yer anne kucağı yerine.
    Annesi zaten hastaydı, karaciğerinde kansere dönüşebilen hücreler vardı, 10 yıldır tedavi görüyordu ve doktorlar nakil gerekiyor bile demişti. Bir de yüksek tansiyon hastasıydı. O da yoğun bakıma kaldırılmıştı doğumdan sonra.
    İyileşip eve çıktıklarında bile doyasıya sarılamadı anne-oğul. 10 yıl dualarla tedavilerle, özlemle beklenen oğul ve onu bekleyen annenin kapısını çalmıştı polis. Özlem Özer, yani lohusa bir kadın 25 günlük çocuğuyla gözaltına alınmıştı. 4 gün kaldılar nezarethanede. Özlem hanımın hasta olduğunu görmüş halden anlamıştı o zaman birileri ve serbest bırakılmışlardı.
    3 yıl sonra hem de Özlem Hanım’ın yargı süreci devam ederken, hem de ellerinde hayati riskinin yüksek olduğunu gösteren sağlık raporları varken, kapılarına geldi polis yine. Bu defa hem annesini hem de babasını götürdüler. Kıydılar bi kere daha Ahmet Yusuf’a ve hasta annesine.
    Yüzlerce çocuk var dışarıda, benzer hikayeleri olan, anne sıcaklığını anne kucağını unutmuş, aylardır hatta yıllardır annesinden mahrum. Nalan Hüma, Zahide Elif, Fatih Çakmak, Ahmet Emin ve niceleri sütten kesilmemişler henüz anneleri alınıp götürüldüğünde. Hafsa Annesini görebilmek için her ay 18 saat yol gidiyormuş ve bütün bu çaba sadece 40 dakikalık görüş için. Anne ve çocuğuna ayda sadece 40 dakika…
    Bebeklere ve çocuklara kıyanlar da bilirler elbet bir çocuğun anneye muhtaçlığını. Onlar da ağaç kovuğundan çıkmamışlar. Ama aldırmazlar. Kimi insanlar, insandır vicdanlarıyla bilir, kimi insanlar cüzdanlarıyla ya da korkularıyla bakar dünyaya, öyle bilir. Biz geç siz erken öğrendiniz ama siz de biliyorsunuz artık dünyayı ve insanları… Dileğimiz odur ki, bir gün onların çocukları da bilsin anne babalarının kim olduklarını ve cocuklara nasıl kıydıklarını.

    E-Mail: odunckelimeler@gmail.com
    Twitter: @odunckelimeler
    Daha fazlasını izlemek ve bizi desteklemek için abone olabilir, bildirim tuşlarınızı açabilir ve yorum yazabilirsiniz.
    Show More Show Less
    7 mins
  • SARAYLAR DA ÇÖKER - ''SOYKIRIM’’ KAYIT ALTINDA
    Oct 26 2026
    TENKİL MÜZESİ

    Unutmayalım!
    Saraylar, saltanatlar çöker, kan, göz yaşı diner birgün ve zulüm biter. Bugün 11 aylık bir bebeği annesinden ayıran, bebekli anneleri tutukluyan, bir başka yerde anne-babayı gözaltına alıp iki çocuğu kimsesiz bırakanların, insanları helikopterden atanların hesap vereceği gün de gelir.
    Türkiye’de soykırım (genocide) yapanları, bu soykırıma ortak olanları ve soykırıma maruz kalanları dünyaya anlatmayı ve göstermeyi hedefleyen bir müze var. Tenkil Müzesi… Tenkil tam olarak soykırım demek aslında. Bu haftaki Ödünç Kelimeler Mehmet Ali Uludağ’ın (Tenkil Müzesi Yönetim Kurulu Başkanı) anlatımıyla Tenkil Müzesi’ni konu ediyor.
    Unutmamak, unutturmamak için işte videomuzun tam metni.
    Sıradandı Tenkil Müzesi’nde sergilenen eşyalar ve sıradan bir hayat yaşıyordu sahipleri. Hiç birimiz bilmeyecektik onları, tanımayacaktık belki, eğer insanlar vicdanlarını kaybetmese, zalimleşmeseydi yöneticiler. Tenkil ismiyle bir müze var olmayacak, Tenkil’in ne anlama geldiğini bile bilmeyecektik, kendi öz evlatlarını yok etmeye kalkışmasaydı devlet.
    Eşya deyip geçmeyin, ne hatıralar, ne sevdalar saklarlar üzerlerinde. Bazıları şanslı değildir o kadar sahibi gibi, acıdır üzerlerine sinen koku, paçalarına bulaşan bataklık çamurudur, ya da Meriç’in ötesindeki özgürlüktür, umuttur, tuzlu deniz suyudur boğar insanı. Gözlükteki bir kırık, koca bir devletin bir öğretmenini öldürmesidir ve dayaktır, işkencedir gömleklere bulaşmış kan damlaları...
    Unutmamak ve unutturmamak içindir Tenkil Müzesi, öğrencileriyle birlikte mutluyken, gözaltına alınıp işkenceyle öldürülen Gökhan Hocayı. Ve tenkil, suçsuz yere tutuklamaktır insanları, hasta etmektir, ilaç vermemek, tedavi ettirmemektir tutukluları ve ölümünü seyredip “oh oldu” demektir.
    Dondum anne çığlığını duyuyor musunuz hala? İşte o çığlığın bizi tanıştırdığı kişi Mehmet Ali Uludağ. Bugün Tenkil Müzesi’nin yönetim kurulu başkanı ama aynı zamanda bir soykırım hikayesinin de parçası… Her açtığında eşyaların örtüsünü merhume eşi Esma Uludağ ve üç çocuğunun Meriç’i geçişini yaşıyor taa en başından ve bir kere daha kaybediyor Esma’sını...
    Bebek ağlamaları var mı hala kulaklarınızda? Demir parmaklıklar ardından geliyor o sesler, nezarethanelerden, bir de perdeleri çekilmiş annesiz babasız evlerden. Bal şişesinden yapılmış bir oyuncak araba, temizlik bezlerinden yapılmış oyuncak bebeklerle avutulmaya çalışılan çocuklardan. 40 günlükken annesiyle cezaevine giren, Asım bebekle tanışıyorunuz Tenkil Müzesinde. Asımların ve Ayşelerin yavaş yavaş büyüyen kıyafetleri ürkekçe fısıldıyor herkese, dünyayı sadece bir cezaevi koğuşundan ibaret sanan çocukların da bu dünyada yaşadığını.
    Bir biberon var müzede. Eskimemiş. Sizi Ege Denizi’nin derin sularına çağıran, ardından Sakız Adası’na çıkaran ve Türkiye’ye dönük 4 mezarda son bulan hikayesi var onun. 4 aylık Mahir Bebeğin ilk, tek ve son biberonu bu.
    Siyah terlik ve mavi çorapsa 3 yaşındaki abisi İbrahim’e ait. Yanı başlarında Gülsüm ve Mustafa’nın en sevdiği elbiseleri ve oyuncakları. Ne alabilirlerdi ki canlarını kurtarmaya çalışan çocuklar yanlarına, bir oyuncak telefon, mavi bir balon... 4 çocuk, Sakız adasında 4 mezar, Türkiye’ye bakan.
    Ya geride kalanlar... Sevmekten başka derdi olmadığını haykırıyor Tenkil Müzesindeki eşyalar, cezaevine tıkılan insanların. Vatanı sevmek, eşlerini evlatlarını sevmekten başka dertleri olmadığını.
    Bir acılar, bir de sevgi sızıyor soğuk duvarların, demir kapıların ardından. En güzel hediye oluveriyor bir takvim sayfası, üzerine yazılan “doğum gününü unutmadım oğlum” yazısıyla. Çamaşır suyuyla sevgi sözcükleri yazılmış tişörtler görüyorsunuz kirli çamaşırlar arasına karıştırılıp sevdiğine ulaştırılan. Zeytin çekirdekleri bile en güzel takılara dönüşmüş ellerinde. Bayrak, gül, çiçek oluvermiş boncuklar...
    Unutalım mı bu bebek ağlamalarını, Unutalım mı kucağında bebeğiyle göz altına alınan bacılarımızı, analarımızı eşlerimizi... Her gün yenileri eklenirken mazlumlar ve mağdurlar kervanına... Unutalım mı bir biberonu eskitecek kadar yaşamasına, bir ayakkabıyı terliği eskitecek kadar yürümesine, bir pantolonu küçültecek kadar büyümesine izin verilmeyen çocuklarımızı...
    Tenkil müzesi dünyayı dolaşmaya devam edecek, Fransa, İngiltere, Amerika ve Kanada yeni güzergahı.Acılardan bir destan yazmak değil maksat, zalimin yanında olmamış, mazlum ve mağdur bir halkın hikayesini anlatmak ve gelecek nesillere şeref duyacakları bir miras bırakmak.
    Show More Show Less
    7 mins