Η Αντιγόνη Κουλουκάκου μιλά στο Greatest Stories για μια διαδρομή γεμάτη ανατροπές, πείσμα και προσωπικές ανακαλύψεις. Από τα παιδικά της χρόνια στην Αθήνα μέχρι τη ζωή και τις σπουδές στην Ιταλία, εξηγεί πώς βρέθηκε σχεδόν τυχαία στον χώρο της υποκριτικής και γιατί τελικά αυτός ο δρόμος ήταν μονόδρομος.

Μιλά ανοιχτά για την ανάγκη να διεκδικείς τη θέση σου, για τις «πόρτες» που δεν ανοίγουν αν δεν τις χτυπήσεις ο ίδιος, αλλά και για τη σημασία της επιμονής σε έναν απαιτητικό χώρο. Παράλληλα, αναφέρεται στη μητρότητα ως τη σημαντικότερη εμπειρία της ζωής της, στην έννοια της αυθεντικότητας και στη δύναμη που αποκτά μια γυναίκα όσο εξελίσσεται.
Μια ουσιαστική συζήτηση για την τέχνη, τις επιλογές, τις απορρίψεις και όλα όσα τελικά μας διαμορφώνουν. Μπροστά και πίσω από τα φώτα.

Σε αυτό το επεισόδιο των Greatest Stories φιλοξενούμε τον Θανάση Τσαλταμπάση, έναν ηθοποιό και σκηνοθέτη που το κοινό έχει αγαπήσει για την κωμική του στόφα, αλλά που ο ίδιος επιμένει να τον βλέπουμε πέρα από την «ταμπέλα».

Από τη Θεσσαλονίκη των παιδικών χρόνων, την αλάνα και το ατελείωτο παιχνίδι, μέχρι τη στιγμή που στα 9 του ένιωσε για πρώτη φορά το «πίσω» του θεάτρου και κατάλαβε ότι αυτός είναι ο δρόμος του, ο Θανάσης μιλάει με ειλικρίνεια για την πορεία του και για το τι πραγματικά τον κράτησε όρθιο.

Στο νέο επεισόδιο των Greatest Stories, η Σοφία Μαυραντζά συναντά τον Ζήση Ρούμπο σε μια κουβέντα που ξεκινά με γέλιο, αλλά δεν μένει μόνο εκεί: Περνά από τη νοσταλγία της γειτονιάς των 80s, φτάνει στις σκοτεινές διαδρομές που συχνά κρύβονται πίσω από την κωμωδία και καταλήγει σε μια πολύ ανθρώπινη συζήτηση για την υγεία, τον χρόνο και τις σχέσεις.

Στο νέο επεισόδιο των Greatest Stories για το CNN Greece, η Σοφία Μαυραντζά υποδέχεται έναν καλεσμένο που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον: Τον ψυχολόγο και ψυχοθεραπευτή Μάνο Χατζημαλωνά. Έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να μιλήσει για τα δύσκολα, να αποδομήσει τα κλισέ της ψυχικής υγείας, να εκθέσει τις δικές του αγωνίες και να κάνει την ψυχοθεραπεία λιγότερο απειλητική, πιο ζωντανή και πιο απαραίτητη από ποτέ.

Η Κάτια Δανδουλάκη δεν χρειάζεται συστάσεις. Ανήκει στην κατηγορία εκείνων των καλλιτεχνών που δεν υπήρξαν απλώς παρούσες στην ιστορία του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου στην Ελλάδα, αλλά τη σημάδεψαν ανεξίτηλα με τη διαδρομή και το ήθος τους.

Στη συνέντευξή της στο The Greatest Stories και στη Σοφία Μαυραντζά μιλά με συγκίνηση για τις μνήμες της από τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη, για την πρώτη επαφή με το θέατρο, για τις σπουδές και την πρωτοποριακή συνεργασία της με το BBC, αλλά και για το πώς κατάφερε να χτίσει μια καριέρα βασισμένη στην πειθαρχία, τη διάρκεια και την απόλυτη αλήθεια της υποκριτικής.

Στο νέο επεισόδιο του The Greatest Stories για το CNN Greece, η Σοφία Μαυραντζά φιλοξενεί έναν ηθοποιό που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον: Τον Γιάννη Τσορτέκη. Έναν καλλιτέχνη που δεν «παίζει» ρόλους - τους ζει. Δεν επιδιώκει τον θόρυβο, αλλά την αλήθεια. Και δεν σταματά να εξελίσσεται, να ψάχνει, να αμφισβητεί, τον εαυτό του, τους άλλους, την κοινωνία.

Η Χριστίνα Μαξούρη είναι από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες στο σύγχρονο θεατρικό και μουσικό τοπίο. Με φωνή ζεστή, σκέψη καθαρή και παρουσία λιτή αλλά γεμάτη δύναμη, η ηθοποιός και ερμηνεύτρια βρέθηκε στο στούντιο του podcast The Greatest Stories του CNN Greece, σε μια βαθιά ανθρώπινη συνέντευξη με τη Σοφία Μαυραντζά.

Στο νέο επεισόδιο του The Greatest Stories για το CNN Greece, η Σοφία Μαυραντζά υποδέχεται τον σπουδαίο ηθοποιό και σκηνοθέτη Γιώργο Κιμούλη σε μια συνέντευξη-ποταμό: Μία συνομιλία για τη ζωή, το θέατρο, την κοινωνία και το ανθρώπινο βάθος.

Ο Γιώργος Κιμούλης μάς γυρίζει στα πρώτα του χρόνια στον Πειραιά, στο σχολείο, στις πρώτες εικόνες που του χάραξαν την ψυχή και στο αργοπορημένο -και σχεδόν τυχαίο- ραντεβού του με το θέατρο, στα 17 του χρόνια. Όταν πρωτοείδε την παράσταση Κάσπαρ, ήξερε. «Αυτό θέλω να κάνω», είπε. Όχι γιατί ήθελε να γίνει κάποιος άλλος, αλλά γιατί αναγνώρισε τη βαθύτερη αλήθεια του ρόλου: «Κανένας δεν μπορεί να γίνει άλλος».

Με σκέψη στοχαστική και λόγο πυκνό, μιλά για τους ρόλους, για το παρόν ως το μόνο πραγματικό χρόνο του ηθοποιού, για την ουσία της υποκριτικής ως πράξη διαλόγου, όχι υποκρισίας. Τονίζει πως «η υποκριτική είναι η προσπάθεια να κάνεις καλλιτεχνικό έργο τον παρόντα χρόνο» και πως το θέατρο είναι ένας δημόσιος χώρος διαλόγου και πολιτικής πράξης. «Κάνω θέατρο για να είμαι μαζί με τους άλλους - Είναι το τελευταίο καταφύγιο του ανθρώπου» υπογραμμίζει μεταξύ άλλων.