Στο 94ο επεισόδιο δεν μιλάμε θεωρητικά, δεν κάνουμε τουρισμό και δεν πουλάμε όνειρα. Ο Δημήτρης παίρνει τη ζωή του στην Ελλάδα και την απλώνει στο τραπέζι. Πρωινό ξύπνημα, περπάτημα, φούρνος, σχολείο, δουλειά, παιδιά, γυμναστήριο, βόλτες, θάλασσα, κούραση και μικρές καθημερινές χαρές. Και ζητάει από τον Γιώργο ένα πράγμα. Να του πει αν όλα αυτά μπορούν να μεταφερθούν αυτούσια στην Ολλανδία ή αν πήγαινε ποτέ θα έπρεπε να αλλάξει και τη ρουτίνα του.

Ο Γιώργος δεν προσπαθεί να πείσει κανέναν. Τουλάχιστον έτσι λέει. Περιγράφει όμως πώς είναι πραγματικά η ζωή μετά από σχεδόν δέκα χρόνια εκεί. Χειμώνας με υγρασία και κρύο, καλοκαίρια με φως μέχρι αργά το βράδυ, ποδήλατα παντού, παιδιά που πάνε μόνα τους σχολείο, πάρκα αντί για παραλίες και μια καθημερινότητα που δουλεύει με λιγότερο δράμα. Όχι τέλεια. Απλώς διαφορετικά.

Η κουβέντα πάει παντού. Από το φαγητό και το γιατί τα τυροπιτάκια δεν αντικαθίσταται, μέχρι το αν μπορείς να κάνεις μπάρμπεκιου στον κήπο, να δεις ταινίες στο Netflix χωρίς να κολλάει και να παραγγείλεις κάτι αξίας τριών ευρώ από το Amazon χωρίς να νιώθεις τύψεις. Συζητάμε για σχολεία, ασφάλεια, γειτονιές, υγεία, γκρίνια και το αν τελικά είμαστε πιο μίζεροι απ όσο νομίζουμε.

Μπαίνουν στη μέση και τα δύσκολα. Ο ήλιος που λείπει τον χειμώνα. Η θάλασσα και οι παραλίες που δεν σαν της Ελλάδας (εεε όπως λέει και ο Δημήτρης, σαν την Χαλκιδική δεν έχει). Οι φίλοι που δεν γίνονται εύκολα φίλοι. Το σοκ της αλλαγής χώρας και το πώς ο ενθουσιασμός κάποια στιγμή γίνεται ρουτίνα. Καμία ωραιοποίηση και καμία καταστροφολογία. Μόνο εμπειρία όπως είναι στην πράξη.

Αν έχεις σκεφτεί έστω και μία φορά πώς θα ήταν η ζωή σου αν έφευγες από την Ελλάδα, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Όχι για να σου πει τι να κάνεις, αλλά για να σου δείξει πώς μοιάζει η καθημερινότητα όταν αλλάζει χώρα. Με αλήθειες, με χιούμορ και με εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που τελικά κάνουν όλη τη διαφορά.

Αν ο στόχος σου είναι απλώς να φτάσεις τα 100, αυτό το επεισόδιο δεν σου κάνει. Αν όμως θες να φτάσεις εκεί χωρίς να γκρινιάζεις, χωρίς να είσαι μόνιμα θυμωμένος και χωρίς να λες σε όλους ότι «παλιά ήταν καλύτερα», τότε κάτσε αναπαυτικά. Στο 93ο επεισόδιο του Fathers Tales μιλάμε για τα 7 μυστικά της ευτυχίας και της μακροζωίας. Όχι αυτά που γράφουν τα περιοδικά δίπλα σε μια σαλάτα με κινόα, αλλά αυτά που πονάνε λίγο όταν τα ακούς.

Η συζήτηση ξεκινάει από μια ενοχλητική ιδέα. Τι γίνεται αν η διάθεσή μας, η αισιοδοξία ή η μαυρίλα μας δεν είναι μόνο θέμα επιλογής αλλά και θέμα γονιδίων; Αν γεννήθηκες απαισιόδοξος, τελείωσε το παιχνίδι; Ή μήπως υπάρχουν τρόποι να χακάρεις τον ίδιο σου τον εαυτό και να μη ζήσεις τη ζωή σου σαν να σου χρωστάει κάτι το σύμπαν; Κάπου εδώ αρχίζουμε να αμφισβητούμε πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα.

Περνάμε από τα κλασικά. Μην πίνεις, μην καπνίζεις, φάε φυσιολογικά και περπάτα. Ναι, τα ξέρεις. Ναι, τα έχουμε ξανακούσει. Και όχι, δεν φτάνουν. Γιατί μπορεί να κάνεις όλα σωστά και πάλι να ξυπνάς το πρωί και να μην έχεις όρεξη για τίποτα. Εκεί καταλαβαίνουμε ότι η μακροζωία δεν είναι μόνο θέμα σώματος. Είναι και θέμα μυαλού. Και το μυαλό δεν ακούει πάντα λογική.

Μιλάμε για άγχος και στεναχώρια χωρίς υπερβολές. Για το γιατί είναι φυσιολογικό να μην είσαι καλά για μεγάλο μέρος της μέρας. Γιατί ο εγκέφαλος είναι φτιαγμένος να βλέπει απειλές και όχι ηλιοβασιλέματα. Και κυρίως για το τι μπορείς να κάνεις όταν σε πιάνουν οι μαύρες και όλα σου φαίνονται μάταια. Journaling, διαλογισμός, μάθηση και μικρές αλλαγές που δεν υπόσχονται θαύματα, αλλά δουλεύουν.

Και μετά έρχεται το πιο άβολο μυστικό από όλα. Η αγάπη. Όχι όπως τη λένε στις ταινίες, αλλά όπως είναι στην πραγματική ζωή. Φίλοι που δεν παίρνεις τηλέφωνο, σχέσεις που θεωρείς δεδομένες και η μοναχικότητα που πολλές φορές βαφτίζουμε ελευθερία. Μιλάμε ανοιχτά για το αν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος μόνος σου και τι δείχνουν όσοι έφτασαν σε πολύ μεγάλη ηλικία χωρίς να χάσουν το χαμόγελό τους.

Αυτό το επεισόδιο δεν σου υπόσχεται ότι θα ζήσεις μέχρι τα 100. Σου λέει όμως κάτι πιο χρήσιμο. Πώς να μην περάσεις τα επόμενα χρόνια της ζωής σου περιμένοντας να τελειώσουν. Αν θες να γελάσεις λίγο, να σκεφτείς σοβαρά και να ακούσεις μια κουβέντα που ίσως σου αλλάξει κάτι μικρό αλλά ουσιαστικό, πάτα το play. Οι συνταγές για ευτυχία δεν υπάρχουν. Οι συνήθειες όμως υπάρχουν. Και αυτές κάνουν όλη τη διαφορά.

Τα Χριστούγεννα είναι υποτίθεται η πιο χαρούμενη εποχή του χρόνου. Σπίτια στολισμένα, φωτάκια παντού, τραπέζια που δεν χωράνε άλλο φαγητό και όλοι να λένε πόσο τέλεια περνάνε. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Γιατί αν ξύσεις λίγο την επιφάνεια, κάπου ανάμεσα στα μελομακάρονα και στα «χρόνια πολλά», αρχίζουν να εμφανίζονται οι αλήθειες που συνήθως κάνουμε ότι δεν βλέπουμε.

Στο 92ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης κάθονται και μιλάνε για τα Χριστούγεννα όπως πραγματικά τα ζουν. Όχι όπως τα δείχνουν οι διαφημίσεις και οι ταινίες, αλλά όπως είναι στην πράξη. Με οικογένεια, παιδιά, δώρα, φλουριά, πυροτεχνήματα, αναμνήσεις από το παρελθόν και εκείνη τη γνώριμη κούραση που έρχεται μαζί με τη γιορτινή «χαρά».

Θυμούνται τα Χριστούγεννα όταν ήταν παιδιά, τότε που όλα έμοιαζαν πιο απλά και ο Άγιος Βασίλης ήταν ακόμα κανονικό πρόσωπο και όχι project logistics. Μιλάνε για το πότε και πώς χάθηκε η μαγεία, για τα δώρα που περιμέναμε με ανυπομονησία και για το σοκ όταν συνειδητοποιείς ότι τώρα είσαι εσύ αυτός που πρέπει να τη δημιουργήσει για τους άλλους.

Η κουβέντα πάει και εκεί που δεν πάει εύκολα. Στη μοναξιά των γιορτών, στην πίεση να περνάμε καλά επειδή «έτσι πρέπει», στο πώς τα Χριστούγεννα μπορούν να είναι υπέροχα αλλά και βαριά ταυτόχρονα. Με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και χωρίς να παριστάνουν τους σοφούς, λένε αυτά που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι λένε δυνατά.

Αν σου αρέσουν τα Χριστούγεννα, θα γελάσεις γιατί θα αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Αν δεν σου αρέσουν, θα νιώσεις λίγο λιγότερο περίεργος που δεν είσαι ο μόνος. Και αν απλώς θες μια παρέα να τα πεις χαλαρά, σαν να κάθεσαι στο τραπέζι μετά το φαγητό και να συνεχίζεις την κουβέντα, αυτό το επεισόδιο είναι ακριβώς αυτό.

Χριστούγεννα χωρίς φίλτρο λοιπόν. Μόνο αλήθειες, λίγος χαβαλές, λίγη νοσταλγία και πολλή πραγματική ζωή. Βάλε ακουστικά, πάτα play και έλα να τα πούμε.

Στο 91ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν ένα θέμα που όλοι ζούμε αλλά λίγοι κάθονται να το σκεφτούν σοβαρά. Τα λεφτά που φεύγουν χωρίς να το καταλάβεις. Προμήθειες, μικροχρεώσεις, αυτόματες κρατήσεις και όλες εκείνες οι “λεπτομέρειες” που στο τέλος του μήνα έχουν κάνει τη ζημιά τους. Αν έχεις αναρωτηθεί ποτέ πού πήγαν τα χρήματα ενώ δεν αγόρασες τίποτα σοβαρό, είσαι στο σωστό επεισόδιο.

Η κουβέντα ξεκινά από τα ηλεκτρονικά πορτοφόλια και τις εφαρμογές που σου υπόσχονται αποταμίευση χωρίς κόπο. Βάζουν στην άκρη 100 ευρώ μόνα τους, στρογγυλοποιούν τις αγορές σου και σου λένε ότι σε βοηθούν να γίνεις πιο πειθαρχημένος. Είναι όντως βοήθεια ή απλώς ένας έξυπνος τρόπος να κρατάνε τα λεφτά σου λίγο πιο μακριά από τα μάτια σου. Οι απαντήσεις δεν είναι τόσο απλές όσο φαίνονται.

Στη συνέχεια η συζήτηση πηγαίνει στις τράπεζες. Ελληνικές, ευρωπαϊκές, παλιές και καινούριες. Προμήθειες σε εμβάσματα, πάγιες εντολές που χρεώνονται χωρίς να το θυμάσαι, μηνιαία κόστη που εμφανίζονται σιωπηλά. Όλα αυτά τα μικρά ποσά που λες δεν πειράζει και τελικά πειράζουν. Πολύ. Γιατί άλλο 2 ευρώ τον μήνα και άλλο εικοσιτέσσερα ευρώ τον χρόνο επί δέκα χρόνια.

Ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε και για κάτι ακόμα πιο αγχωτικό. Τι γίνεται αν αύριο δεν δουλεύει τίποτα. Κάρτες, κινητά, εφαρμογές, συστήματα. Έχεις μετρητά στο σπίτι ή είσαι κι εσύ από αυτούς που δεν έχουν ούτε ένα εικοσάευρο. Και αν το ακούς υπερβολικό, να ξέρεις ότι δεν είναι τόσο θεωρητικό όσο νομίζουμε. Ειδικά όταν ακόμα και κράτη προτείνουν να υπάρχει λίγη ρευστότητα για ώρα ανάγκης.

Κάπου εκεί μπαίνει και το θέμα του net worth. Όχι σαν οικονομική συμβουλή αλλά σαν καθρέφτης της πραγματικότητας. Τι έχεις πραγματικά και τι νομίζεις ότι έχεις. Πώς αλλάζει η εικόνα σου όταν αρχίσεις να μετράς τα πάντα και όχι μόνο το υπόλοιπο του λογαριασμού. Και γιατί όταν το νούμερο πέφτει, δεν φταίει πάντα η ζωή αλλά και οι επιλογές μας.

Αν είσαι άντρας στην ηλικία μας και προσπαθείς απλώς να τα βγάλεις πέρα χωρίς να νιώθεις ότι κάποιος σου βάζει το χέρι στην τσέπη, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Χωρίς ειδικούς όρους, χωρίς σοφίες του Instagram, μόνο μια ειλικρινής κουβέντα με χιούμορ, παραδείγματα και αρκετή αυτοκριτική. Βάλε ακουστικά και έλα στην παρέα. Το πιο ακριβό πράγμα εδώ μέσα είναι η άγνοια και αυτή τουλάχιστον μπορούμε να τη μειώσουμε.

Στο 89ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν έναν φάκελο που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να συζητήσουν. Μπορείς πραγματικά να ξεκινήσεις επιχείρηση μόνος σου. Μπορείς όμως να το κάνεις χωρίς υπαλλήλους. Και το πιο τρελό από όλα. Μπορείς να το κάνεις χωρίς χρήματα; Η τεχνητή νοημοσύνη έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι και οι δύο οικοδεσπότες αποφασίζουν να πάνε το θέμα στα άκρα για να καταλάβουν μέχρι πού φτάνει αυτή η νέα πραγματικότητα.

Η συζήτηση ξεκινά με μια απλή ιδέα για μικρές επιχειρήσεις και εργαλεία που επιτρέπουν σε έναν άνθρωπο να κάνει τη δουλειά δέκα. Μέχρι που ο Γιώργος αρχίζει να μιλά για agents που δεν κοιμούνται ποτέ, robots που φέρνουν σουβλάκια σε τραπεζάκια και λογιστές που ίσως να μην χρειάζονται στο μέλλον. Ο Δημήτρης προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία αλλά σύντομα παραδέχεται ότι και ο ίδιος έχει χαθεί κάπου ανάμεσα σε MCP servers, workflows και ρομπότ που σερβίρουν ποτά.

Καθώς προχωρά το επεισόδιο, οι δύο τους εξερευνούν το πώς μπορεί κάποιος να δοκιμάσει μια επιχειρηματική ιδέα χωρίς μεγάλο ρίσκο. Συζητούν πως παλιά θα έδινες χρήματα σε designers, freelancers ή agencies ενώ τώρα μπορείς να κάνεις μια ολόκληρη παραγωγή μόνος σου με εργαλεία που δουλεύουν όλο το εικοσιτετράωρο. Η ταχύτητα πλέον είναι τόσο μεγάλη που η μόνη πραγματική δικαιολογία για να μην ξεκινήσεις κάτι είναι να μην έχεις ιδέα τι θέλεις να κάνεις. Και αυτό πάλι μπορεί να το λύσει το AI πιο γρήγορα από όσο φτιάχνεις έναν καφέ.

Σε κάποιο σημείο τα πράγματα παίρνουν πιο ανθρώπινη τροπή. Μιλούν για την αβεβαιότητα των επαγγελμάτων, τα επαγγέλματα που ίσως αλλάξουν, για το ότι το AI είναι ευκαιρία για να ξεκινήσουν όσοι δεν είχαν ποτέ τα μέσα να δοκιμάσουν κάτι δικό τους. Αναγνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, ότι η τεχνολογία αλλάζει συνεχώς και ότι κανείς δεν πρέπει να αγχωθεί επειδή δεν καταλαβαίνει όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες. Το σημαντικό είναι το ξεκίνημα, όχι η τελειότητα.

Το επεισόδιο κλείνει με μια πιο αισιόδοξη νότα. Όποιος ακούσει αυτή τη συζήτηση θα καταλάβει ότι ζούμε σε μια εποχή όπου μια ιδέα μπορεί να γίνει πραγματικότητα πολύ πιο εύκολα από παλιότερα. Μπορεί να μην είναι όλα τέλεια. Μπορεί να μην είναι όλα τόσο απλά όσο δείχνουν. Όμως είναι η καλύτερη στιγμή για να δοκιμάσεις, να πειραματιστείς και να δεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις με την τεχνητή νοημοσύνη στο πλευρό σου. Αν ενδιαφέρεσαι για επιχειρηματικότητα, για το μέλλον της δουλειάς ή απλώς θέλεις να γελάσεις με δύο ανθρώπους που προσπαθούν να λύσουν τα μυστήρια του AI, αυτό το επεισόδιο σε περιμένει.

Το 88ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast ξεκινάει με μια απλή σκέψη. Πόσο σίγουροι είμαστε πλέον ότι αυτό που βλέπουμε είναι αληθινό. Μια μπλούζα, λίγα μαλλιά παραπάνω, ένα γατάκι που χορεύει σαν επαγγελματίας. Όλα μπορούν να είναι AI. Ο Γιώργος και ο Δημήτρης διαπιστώνουν ότι τα όρια του τι ειναι αληθινό και τι όχι έχουν αρχίσει να είναι εντελώς θολά. Ειδικά όταν το Google Gemini και τα υπόλοιπα εργαλεία βγάζουν φωτογραφίες που σε κάνουν να αμφισβητείς την ίδια σου την όραση.

Η κουβέντα συνεχίζεται με καθημερινές ιστορίες εξαπάτησης που μοιάζουν απίθανες αλλά τελικά είναι υπερβολικά πιθανές. Από φάλαινες πάνω σε πλοία μέχρι deepfakes που μιλάνε πιο πειστικά από τον πραγματικό πρωταγωνιστή, το επεισόδιο δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να ξεγελαστεί κάποιος. Και φυσικά εμφανίζεται και ο μπαμπάς, αυτός ο άνθρωπος που αποτελεί ανεξάντλητη πηγή υλικού, ο οποίος βλέπει ένα βίντεο στο Instagram και θεωρεί δεδομένο ότι είναι αυθεντικό, ακόμα κι όταν είναι ξεκάθαρο ότι το αυτοκίνητο περνάει πάνω από εκατό σαμαράκια σαν να είναι σε videogame.

Από εκεί η συζήτηση περνάει σε πιο σοβαρά μονοπάτια. Τι σημαίνει ασφάλεια στην εποχή του AI. Πώς προστατεύεις την οικογένειά σου όταν κάποιος μπορεί να αντιγράψει τη φωνή σου και να καλέσει τη γυναίκα σου ζητώντας χρήματα. Ποια είναι τα όρια της χρήσης του AI και τι σημαίνει να βάλεις «σήμανση» σε περιεχόμενο που έχει παραχθεί με τεχνητή νοημοσύνη. Το επεισόδιο προσπαθεί να βάλει τάξη σε ένα χάος που μεγαλώνει και δεν δείχνει να σταματά.

Οι δύο παρουσιαστές αναρωτιούνται επίσης για το μέλλον των δημιουργών περιεχομένου. Τι γίνεται όταν κάποιος με ένα εργαλείο AI μπορεί να παράγει είκοσι βίντεο την ημέρα ενώ εσύ χρειάζεσαι μία εβδομάδα για ένα καλό. Μπορεί ένα Fathers Tales AI να αντικαταστήσει τον Γιώργο και τον Δημήτρη. Και τελικά ποια είναι η πραγματική αξία της αυθεντικότητας, της κοινότητας και της ανθρώπινης παρουσίας σε έναν κόσμο όπου η εικόνα και η φωνή σου μπορούν να αντιγραφούν πιο εύκολα από ποτέ.

Και όπως πάντα, το επεισόδιο κλείνει με μια σκέψη. Η λύση ίσως είναι να γυρίσουμε πίσω σε αυτό που μας κάνει ανθρώπους. μικρές κοινότητες, αληθινές σχέσεις και δημιουργοί που δεν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από τέλειες παραγωγές. Αν θέλεις να καταλάβεις γιατί οι δύο τους πιστεύουν ότι αυτό το χάος μπορεί να οδηγήσει σε κάτι καλύτερο, τότε αυτό το επεισόδιο αξίζει σίγουρα να το ακούσεις.

Στο 87o επεισόδιο του Fathers Tales ξεκινάμε με μια αθώα ερώτηση. Είναι τελικά η Black Friday μια υπέροχη γιορτή προσφορών ή μια τεράστια παγίδα που μας αδειάζει το πορτοφόλι. Η απάντηση φυσικά αποδεικνύεται πιο μπερδεμένη από κουπόνι που γράφει μικρά γράμματα και δεν ξέρεις σε τι ακριβώς κάνει έκπτωση. Και κάπως έτσι κάνουμε deep dive σε έναν κόσμο όπου οι προσφορές είναι αληθινές, ψεύτικες, μισοαληθινές και μερικές απλά σε δουλεύουν στα ίσια.

Καθώς η συζήτηση προχωράει, ξεσκεπάζουμε τον τρόπο που τα καταστήματα παίζουν με τις τιμές. Πότε ανεβάζουν την τιμή πριν τη ρίξουν. Πότε την αφήνουν ίδια αλλά σου γράφουν ότι δήθεν κερδίζεις. Πότε οι πλατφόρμες μάς σώζουν και πότε μας οδηγούν σε μπελάδες. Όλα αυτά με την απαραίτητη δόση αυτοσαρκασμού, επειδή ξέρουμε πολύ καλά ότι και εμείς έχουμε πατήσει την μπανανόφλουδα του υπερκαταναλωτισμού.

Στη συνέχεια μιλάμε για όλες τις φορές που πήραμε κάτι επειδή το είδαμε σε προσφορά και τελικά κατέληξε στην ντουλάπα, στο πατάρι ή στην αιωνιότητα της λήθης. Από κουπόνια που δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ μέχρι συνδρομές που ανανεώθηκαν μόνες τους γιατί βαριόμασταν να πατήσουμε το cancel. Είναι ένα επεισόδιο όπου παραδεχόμαστε τα λάθη μας με περηφάνια. Με τον τρόπο που ο έλληνας παραδέχεται ότι αγόρασε κάτι επειδή ήταν μείον τριάντα τοις εκατό και όχι επειδή το χρειαζόταν.

Φυσικά δεν λείπουν τα μεγάλα διλήμματα. Να περιμένεις τη Black Friday για να πάρεις ψυγείο ή να το πάρεις τον Ιανουάριο. Να αγοράσεις action camera επειδή το είπε ο αγαπημένος σου youtuber ή επειδή τη χρειάζεσαι πραγματικά. Να κάνεις το λάθος του αιώνα στο Temu ή να το προσπεράσεις ηρωικά και να συνεχίσεις τη ζωή σου σαν ενήλικας που δεν χρειάζεται αυτοκόλλητα K-Pop. Όλες αυτές οι υπαρξιακές αναζητήσεις βρίσκουν απάντηση με τον τρόπο που μόνο εμείς μπορούμε να δώσουμε.

Στο τέλος φτάνουμε στην ζουμί της υπόθεσης. Τι μας κάνει πραγματικά να ξοδεύουμε. Πώς λειτουργεί το μυαλό μας όταν βλέπει την ταμπέλα προσφορά. Πώς οι εταιρείες χτίζουν τον πειρασμό και πώς εμείς κάποιες φορές χτίζουμε δικαιολογίες στο μυαλό μας για να πατήσουμε το κουμπί αγοράς. Και όσο ξετυλίγουμε αυτό το κουβάρι, έρχεται η μεγάλη αλήθεια. Ότι ίσως το πιο έξυπνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε τη Black Friday είναι να αποφασίσουμε συνειδητά τι αξίζει και τι όχι. Ή αλλιώς να κάτσουμε να ακούσουμε αυτό το επεισόδιο και να γελάσουμε με τα λάθη τα δικά μας και των άλλων.