“Ik ben vanaf mijn zestiende gaan werken. Dat was gewoon fulltime. Ik had nog vrienden, die zaten nog op school gewoon. Die gingen naar de middelbare school nog.” Erik Scherder lijkt de geboren hoogleraar: enthousiast, altijd aan het werk, met het vak als een perfect passende jas. Maar hij is een laatbloeier. Zijn vader had voor hem een carrière in de papierhandel uitgestippeld. Op zijn zestiende begon hij fulltime te werken, terwijl zijn vrienden nog op school zaten. Pas op zijn 21e durfde hij te erkennen: dit is niks voor mij.

Wat volgde was een onconventionele route naar succes. Via een noodoplossing als tennisleraar, chantage om binnen te komen bij de fysiotherapie-opleiding naar vijftien jaar lang ‘s avonds studeren naast een fulltime baan. Hij promoveerde pas op zijn 43e, kreeg zijn eerste echte universitaire baan op zijn 50e. Die late start drijft hem nog steeds: “Ik heb het idee dat ik de tijd die ik verloren heb nooit meer kan inhalen.”

Een gesprek over doodsangst als motivatie, waarom hij elke keer weer zweetoksels heeft voor een collegezaal vol studenten en hoe je je passie tien jaar lang in de avonduren kunt najagen.

👉 Op https://jongejaren.nl/erik-scherder kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar