Στο 94ο επεισόδιο δεν μιλάμε θεωρητικά, δεν κάνουμε τουρισμό και δεν πουλάμε όνειρα. Ο Δημήτρης παίρνει τη ζωή του στην Ελλάδα και την απλώνει στο τραπέζι. Πρωινό ξύπνημα, περπάτημα, φούρνος, σχολείο, δουλειά, παιδιά, γυμναστήριο, βόλτες, θάλασσα, κούραση και μικρές καθημερινές χαρές. Και ζητάει από τον Γιώργο ένα πράγμα. Να του πει αν όλα αυτά μπορούν να μεταφερθούν αυτούσια στην Ολλανδία ή αν πήγαινε ποτέ θα έπρεπε να αλλάξει και τη ρουτίνα του.

Ο Γιώργος δεν προσπαθεί να πείσει κανέναν. Τουλάχιστον έτσι λέει. Περιγράφει όμως πώς είναι πραγματικά η ζωή μετά από σχεδόν δέκα χρόνια εκεί. Χειμώνας με υγρασία και κρύο, καλοκαίρια με φως μέχρι αργά το βράδυ, ποδήλατα παντού, παιδιά που πάνε μόνα τους σχολείο, πάρκα αντί για παραλίες και μια καθημερινότητα που δουλεύει με λιγότερο δράμα. Όχι τέλεια. Απλώς διαφορετικά.

Η κουβέντα πάει παντού. Από το φαγητό και το γιατί τα τυροπιτάκια δεν αντικαθίσταται, μέχρι το αν μπορείς να κάνεις μπάρμπεκιου στον κήπο, να δεις ταινίες στο Netflix χωρίς να κολλάει και να παραγγείλεις κάτι αξίας τριών ευρώ από το Amazon χωρίς να νιώθεις τύψεις. Συζητάμε για σχολεία, ασφάλεια, γειτονιές, υγεία, γκρίνια και το αν τελικά είμαστε πιο μίζεροι απ όσο νομίζουμε.

Μπαίνουν στη μέση και τα δύσκολα. Ο ήλιος που λείπει τον χειμώνα. Η θάλασσα και οι παραλίες που δεν σαν της Ελλάδας (εεε όπως λέει και ο Δημήτρης, σαν την Χαλκιδική δεν έχει). Οι φίλοι που δεν γίνονται εύκολα φίλοι. Το σοκ της αλλαγής χώρας και το πώς ο ενθουσιασμός κάποια στιγμή γίνεται ρουτίνα. Καμία ωραιοποίηση και καμία καταστροφολογία. Μόνο εμπειρία όπως είναι στην πράξη.

Αν έχεις σκεφτεί έστω και μία φορά πώς θα ήταν η ζωή σου αν έφευγες από την Ελλάδα, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Όχι για να σου πει τι να κάνεις, αλλά για να σου δείξει πώς μοιάζει η καθημερινότητα όταν αλλάζει χώρα. Με αλήθειες, με χιούμορ και με εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που τελικά κάνουν όλη τη διαφορά.